ಇಂಡಿಯನ್ ಸೈನ್ಸ್‌ಗೆ ನಿಧಿ ಸಂಗ್ರಹಿಸಲು ಇಂಡಸ್ಟ್ರಿ ಮೇಲೆ ಟ್ಯಾಕ್ಸ್ ವಿಧಿಸುವ ಪ್ರಸ್ತಾವನೆಗೆ ವಿರೋಧ

ಪ್ರಮುಖ ಭಾರತೀಯ ರಿಸರ್ಚ್ ಇನ್‌ಸ್ಟಿಟ್ಯೂಟ್‌ನ ಅಕಾಡೆಮಿಷಿಯನ್ ಒಬ್ಬರು ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಇಂಡಿಯನ್ ಪ್ರೀಮಿಯರ್ ಲೀಗ್ (IPL) ಮೇಲೆ ಟ್ಯಾಕ್ಸ್ ವಿಧಿಸುವ ಪ್ರಸ್ತಾವನೆ ಮುಂದಿಟ್ಟಿದ್ದು, ಇದರಿಂದ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಸಂಶೋಧನೆಗೆ ವಾರ್ಷಿಕ ₹15 ಬಿಲಿಯನ್ ಆದಾಯ ಬರಬಹುದು ಎಂದು ಅಂದಾಜಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಇದನ್ನು ಕೆಲವರು "ಮಾಸ್ಟರ್‌ಸ್ಟ್ರೋಕ್" ಎಂದು ಬಣ್ಣಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಭಾರತೀಯ ವಿಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ನಿಧಿ ಸಂಗ್ರಹಿಸುವ ಕುರಿತಾದ ವಿಶಾಲ ಚರ್ಚೆಯ ಒಂದು ಭಾಗವಾಗಿರುವ ಈ ಆಲೋಚನೆಯು, ಸಿನಿಮಾ, ಪ್ರವಾಸೋದ್ಯಮ ಮತ್ತು ಉಡುಪುಗಳಂತಹ "ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕವಲ್ಲದ" ಇಂಡಸ್ಟ್ರಿಗಳ ಲಾಭವನ್ನು ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯಂತಹ ಉದಾತ್ತ ಕಾರ್ಯಗಳಿಗೆ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಆಲೋಚನೆಯನ್ನು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಮುನ್ನೆಲೆಗೆ ತಂದಿದೆ.

ಐಪಿಎಲ್‌ನಂತಹ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರನ್ನು ಮತ್ತು ಕಾರ್ಪೊರೇಟ್ ಸ್ಪಾನ್ಸರ್‌ಶಿಪ್‌ಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಈವೆಂಟ್‌ಗಳ ಅಗಾಧ ಲಾಭದ ಮೇಲೆ ಇಂತಹ ಸೆಕ್ಟರ್‌ಗಳ ಮೇಲಿನ ಟ್ಯಾಕ್ಸ್ ವಾದವು ನಿಂತಿದೆ. ಈ ಗಳಿಕೆಯ ಒಂದು ಭಾಗವನ್ನಾದರೂ ಬೇರೆಡೆಗೆ ತಿರುಗಿಸಿದರೆ ಸಂಶೋಧನೆಗೆ ಇರುವ ನಿಧಿಯ ಕೊರತೆಯನ್ನು ನೀಗಿಸಬಹುದು ಎಂದು ಪ್ರಸ್ತಾವನೆಯ ಪರವಾಗಿರುವವರು ಸಲಹೆ ನೀಡುತ್ತಾರೆ. ಆದಾಗ್ಯೂ, ಈ ದೃಷ್ಟಿಕೋನವು ಈ ಇಂಡಸ್ಟ್ರಿಗಳು ಸೃಷ್ಟಿಸುವ ಆರ್ಥಿಕ ಪರಿಸರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ವಿಮರ್ಶಕರು ಎದುರು ವಾದ ಮಂಡಿಸುತ್ತಾರೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಸಂಘಟಿತ ಕ್ರೀಡೆಗಳು ಮರ್ಚೆಂಡೈಸ್, ಆಹಾರ ಮತ್ತು ಪಾನೀಯ, ಬ್ರಾಡ್‌ಕಾಸ್ಟಿಂಗ್ ಮತ್ತು ಸ್ಪೋರ್ಟ್ಸ್ ಸೈನ್ಸ್ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಉದ್ಯೋಗಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತವೆ. ಇದು ಸ್ಟೇಡಿಯಂಗಳು ಮತ್ತು ಟೆಲಿವಿಷನ್ ಸ್ಕ್ರೀನ್‌ಗಳನ್ನು ಮೀರಿ ವ್ಯಾಪಕ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುತ್ತದೆ. ಇಂತಹ ಇಂಡಸ್ಟ್ರಿಗಳು ಬಹು ಕ್ಷೇತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಭೌಗೋಳಿಕ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ "ಟ್ರಿಕಲ್-ಡೌನ್ ಪ್ರಯೋಜನಗಳನ್ನು" (ಉಳಿದವರಿಗೂ ಲಾಭ ತಲುಪುವಂತೆ) ಕೊಡುಗೆಯಾಗಿ ನೀಡುತ್ತವೆ ಎಂದು ಲೇಖನದ ಆರ್‌ಟಿಕಲ್‌ನಲ್ಲಿ ಗಮನಿಸಲಾಗಿದೆ. ಅಲ್ಲದೆ, ಇವುಗಳ ಯಶಸ್ಸು ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಪ್ರಗತಿಯ ವೆಚ್ಚದಲ್ಲಿ ಆಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಊಹೆಯನ್ನು ಇದು ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತದೆ.

ಸಂಪತ್ತು ಎನ್ನುವುದು ಸೀಮಿತವಾದದ್ದು, ಒಂದು ಸೆಕ್ಟರ್‌ನಲ್ಲಿ ಗಳಿಕೆ ಹೆಚ್ಚಾದರೆ ಮತ್ತೊಂದು ಸೆಕ್ಟರ್‌ನಲ್ಲಿ ನಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ತಪ್ಪಾದ ಆಲೋಚನೆಯು ಈ ಚರ್ಚೆಯ ಮೂಲದಲ್ಲಿದೆ. 20 ನೇ ಶತಮಾನದ ಭಾರತ ಸೇರಿದಂತೆ ಹಿಂದಿನ ಆರ್ಥಿಕ ಪ್ರಯೋಗಗಳು, ಮನರಂಜನೆ ಅಥವಾ ಕ್ರೀಡಾ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳ ಸಮೃದ್ಧಿಯು ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಉತ್ಪಾದನೆಯನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಕುಂಠಿತಗೊಳಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸಿವೆ. ಕ್ರೀಡೆಗಾಗಿ ಹೆಚ್ಚು ಖರ್ಚು ಮಾಡುವ ದೇಶಗಳು ಕಳಪೆ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಕಾರ್ಯಕ್ಷಮತೆಯನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಇದಕ್ಕೆ ತದ್ವಿರುದ್ಧವೂ ಅಲ್ಲ ಎಂದು ಆರ್‌ಟಿಕಲ್ ಗಮನಿಸಿದೆ. ಇದಲ್ಲದೆ, ವಿಜ್ಞಾನವು ಈ ಇಂಡಸ್ಟ್ರಿಗಳಿಂದ ದೂರವೇನೂ ಉಳಿದಿಲ್ಲ; ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಚಲನಚಿತ್ರ ನಿರ್ಮಾಣ ಮತ್ತು ಜವಳಿ ತಯಾರಿಕೆಯು ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಸಂಶೋಧನೆಯಲ್ಲಿ ಬೇರೂರಿರುವ ತಾಂತ್ರಿಕ ಮತ್ತು ವಸ್ತು ನಾವೇನ್ಯತೆಗಳನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿವೆ.

"ಬೌದ್ಧಿಕವಲ್ಲದ" ಇಂಡಸ್ಟ್ರಿಗಳ ಮೇಲೆ ಟ್ಯಾಕ್ಸ್ ವಿಧಿಸುವ ಪ್ರಸ್ತಾವನೆಯು ಕೆಲವು ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ ಕಾಳಜಿಗಳನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕುತ್ತದೆ. ಆದಾಯವನ್ನು ವಿಜ್ಞಾನದ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗಿಸಿದರೂ ಸಹ, ಹಣ ಹಂಚಿಕೆಯ ವಿಧಾನಗಳು ಇನ್ನೂ ಅಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿವೆ. ನಿಧಿಯನ್ನು ಎಲ್ಲಾ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಿಗೆ ಸಮಾನವಾಗಿ ವಿತರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆಯೇ ಅಥವಾ ಉತ್ಪಾದನೆಯ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಆದ್ಯತೆ ನೀಡಲಾಗುತ್ತದೆಯೇ? ಸಂಶೋಧನೆಯಲ್ಲಿ ಉತ್ಪಾದಕತೆಯನ್ನು ಅಳೆಯುವುದು ಸವಾಲಿನಿಂದ ಕೂಡಿದೆ. ಬ್ಯುರೋಕ್ರಾಟ್‌ಗಳು ಅಥವಾ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಕೇಂದ್ರೀಕೃತ ನಿರ್ಧಾರಗಳು ಅಸಮರ್ಥತೆಗೆ ಅಥವಾ ವಾಸ್ತವಿಕ ಅಗತ್ಯಗಳಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗದಿರುವ ಅಪಾಯವನ್ನು ತಂದಿಡುತ್ತವೆ. ಆರ್‌ಟಿಕಲ್‌ನಲ್ಲಿ ಗಮನಿಸಿದಂತೆ, "ಕೋಟಿಗಟ್ಟಲೆ ಹರಡಿರುವ ವೈಯಕ್ತಿಕ ನಿರ್ಧಾರಗಳು" ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಟಾಪ್-ಡೌನ್ ಆದೇಶಗಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತವೆ. ಇದು ಸರ್ಕಾರದ ನಿರ್ವಹಣೆಯ ಮರುಹಂಚಿಕೆಯ ಸಾಧಕ-ಬಾಧಕಗಳನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತದೆ.

ಭಾರತದ ವಿಜ್ಞಾನ ನಿಧಿಯ (scientific funding) ಕುರಿತಾದ ದೀರ್ಘಕಾಲದ ಕಳವಳಗಳ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಈ ಚರ್ಚೆ ಮುನ್ನೆಲೆಗೆ ಬಂದಿದೆ. ದೇಶವು ತಾಂತ್ರಿಕ ಸ್ವಾವಲಂಬನೆಗಾಗಿ ಶ್ರಮಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ ಸಹ, ಸಂಶೋಧನೆಗೆ ಸಾಕಷ್ಟಿಲ್ಲದ ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳ ಬಗ್ಗೆ ತಜ್ಞರು ಪದೇ ಪದೇ ಎಚ್ಚರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೂ, ಲಾಭದಾಯಕ ಉದ್ಯಮಗಳ ಮೇಲೆ ತೆರಿಗೆ ವಿಧಿಸುವ ನೈತಿಕತೆಯ ಕರೆಗಳು ಸಂಕೀರ್ಣ ಆರ್ಥಿಕ ನೈಜತೆಗಳನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸುತ್ತವೆ ಎಂದು ಲೇಖನವು ಎಚ್ಚರಿಸಿದೆ. ವಿಶಾಲವಾದ ಆರ್ಥಿಕ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ಕೊಡುಗೆ ನೀಡುವ ಉದ್ಯಮಗಳ ಸ್ವಾಭಾವಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ಧಕ್ಕೆಯಾಗದಂತೆ, ಸ್ಪರ್ಧಾತ್ಮಕ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆಗಳ ನಡುವೆ ಸಮತೋಲನ ಕಾಯ್ದುಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಸವಾಲಾಗಿದೆ ಎಂದು ಅದು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ.

ಹೆಚ್ಚಿದ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಹೂಡಿಕೆ, ಖಾಸಗಿ ವಲಯದ ಸಹಭಾಗಿತ್ವ, ಅಥವಾ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿರುವ ಹಂಚಿಕೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳ ಸುಧಾರಣೆಯಂತಹ ಪರ್ಯಾಯ ನಿಧಿ ಮಾದರಿಗಳು (funding models) ಉದ್ಯಮಗಳ ನಡುವೆ ಸಂಘರ್ಷ ಹುಟ್ಟುಹಾಕದೆ ಈ ಕೊರತೆಯನ್ನು ನೀಗಿಸಬಲ್ಲವೇ ಎಂಬುದು ಇನ್ನೂ ಅಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದೆ. ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ಈ ಚರ್ಚೆಯು, ತ್ವರಿತ ಆರ್ಥಿಕ ಪರಿಹಾರಗಳು ಮತ್ತು ಭಾರತದ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸಲು ಅಗತ್ಯವಿರುವ ಸುಸ್ಥಿರ ಹಾಗೂ ಉತ್ತಮವಾಗಿ ಯೋಚಿಸಿದ ತಂತ್ರಗಳ ನಡುವಿನ ಸೆಣಸಾಟವನ್ನು ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸುತ್ತದೆ.