ಸಿ. ರಾಜಾ ಮೋಹನ್: ಏಷ್ಯಾದ ಬದಲಾವಣೆಗೆ ದೆಹಲಿ-ಟೋಕಿಯೋ ನಡುವಿನ ಬಾಂಧವ್ಯ ಮತ್ತಷ್ಟು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಬೇಕು

ಏಷ್ಯಾದಲ್ಲಿ ಬದಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಭೂರಾಜಕೀಯ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯು ಭಾರತ ಮತ್ತು ಜಪಾನ್ ನಡುವಿನ ವ್ಯೂಹಾತ್ಮಕ ಸಹಕಾರವನ್ನು ಗಾಢವಾಗಿಸಲು ಒತ್ತಾಯಿಸುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಸಿ. ರಾಜಾ ಮೋಹನ್ ಅವರು ನಿನ್ನೆ ದಿ ಪ್ರಕಟಿತ ವರದಿ‌ನಲ್ಲಿ ವಾದಿಸಿದ್ದಾರೆ. ನಿನ್ನೆ ಪ್ರಕಟವಾಗಿರುವ ಈ ಲೇಖನವು, ಬದಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಮೈತ್ರಿಕೂಟಗಳು, ಆರ್ಥಿಕ ಸಮೀಕರಣಗಳು ಮತ್ತು ಭದ್ರತಾ ಸವಾಲುಗಳು ದೆಹಲಿ ಹಾಗೂ ಟೋಕಿಯೋ ನಡುವೆ ಸಮನ್ವಯತೆಯಿಂದ ಕೂಡಿದ ಕ್ರಮಗಳ ಅಗತ್ಯವನ್ನು ಹೇಗೆ ತೀವ್ರಗೊಳಿಸುತ್ತಿವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಒತ್ತಿಹೇಳುತ್ತದೆ. ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಶಕ್ತಿ ಸಮತೋಲನಗಳು ಉದಯೋನ್ಮುಖ ಬೆದರಿಕೆಗಳು ಮತ್ತು ಅವಕಾಶಗಳಿಂದ ಪರೀಕ್ಷೆಗೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತಿರುವ ಏಷ್ಯಾದ ತ್ವರಿತ ರೂಪಾಂತರದ ವಿಶಾಲ ಕಥೆಯನ್ನು ಮೋಹನ್ ಅವರ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಯು ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸುತ್ತದೆ.

ಇಂಡೋ-ಪೆಸಿಫಿಕ್ ವಲಯದಲ್ಲಿನ ಸಮುದ್ರ ಸುರಕ್ಷತೆಯಿಂದ ಹಿಡಿದು ಜಾಗತಿಕ ಅಡೆತಡೆಗಳ ಎದುರು ಆರ್ಥಿಕ ಸ್ಥಿತಿ ಸ್ಥಾಪಕತ್ವ ಕಾಪಾಡುವವರೆಗೆ, ಹಂಚಿಕೆಯಾದ ಕಳಕಳಿಗಳನ್ನು ಪರಿಹರಿಸುವ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಉಭಯ ದೇಶಗಳು ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವ ಒತ್ತಡವನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಿವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಲೇಖನವು ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ಉದಯೋನ್ಮುಖ ಶಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಸಮತೋಲನಗೊಳಿಸಲು ಮತ್ತು ವ್ಯಾಪಾರ ಮಾರ್ಗಗಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ತಮ್ಮ ಪಾಲುದಾರಿಕೆಯನ್ನು ಮರುಹೊಂದಿಸುತ್ತಿರುವ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ, ಇತ್ತೀಚಿನ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಈ ವಲಯದ ಸಂಕೀರ್ಣತೆಯು ಗಮನಾರ್ಹವಾಗಿ ಹೆಚ್ಚಿದೆ ಎಂದು ಮೋಹನ್ ಗಮನಿಸಿದ್ದಾರೆ. ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಚೀನಾದ ಪ್ರಭಾವವು ವಿಸ್ತರಿಸುತ್ತಿರುವ ಮತ್ತು ಈ ವಲಯದಲ್ಲಿ ಅಮೆರಿಕದ ಬದ್ಧತೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಗಮನಹರಿಸುತ್ತಿರುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ನಿಯಮ ಆಧಾರಿತ ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿಹಿಡಿಯುವಲ್ಲಿ ಭಾರತ ಮತ್ತು ಜಪಾನ್‌ನ ಪಾತ್ರದ ಕುರಿತು ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಚರ್ಚೆಗಳಿಗೆ ಈ ಸಂದರ್ಭವು ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗುತ್ತದೆ.

ಹೆಚ್ಚು ಸ್ಥಿರ ಮತ್ತು ಸಮಾನತೆಯ ಇಂಡೋ-ಪೆಸಿಫಿಕ್ ಕಡೆಗೆ ಪ್ರಯತ್ನಗಳನ್ನು ಮುನ್ನಡೆಸಲು ದೆಹಲಿ ಮತ್ತು ಟೋಕಿಯೋ ವಿಶಿಷ್ಟ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿವೆ ಎಂದು ಮೋಹನ್ ಸೂಚಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅವುಗಳ ಹಂಚಿಕೆಯ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ಮೌಲ್ಯಗಳು, ಆರ್ಥಿಕ ಪೂರಕತೆಗಳು ಮತ್ತು ಐತಿಹಾಸಿಕ ಸಂಬಂಧಗಳು ಬಲವಾದ ಸಹಕಾರಕ್ಕೆ ಬುನಾದಿಯನ್ನು ಒದಗಿಸುತ್ತವೆ. ಆದಾಗ್ಯೂ, ಲೇಖನವು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ನೀತಿ ನಿರೂಪಣೆಯ ಹೆಜ್ಜೆಗಳನ್ನು ಸೂಚಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ವ್ಯವಸ್ಥಿತ ಬದಲಾವಣೆಗಳಿಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯಾಗಿ ಈ ತುರ್ತು ಅಗತ್ಯವನ್ನು ರೂಪಿಸುತ್ತದೆ. ಸಾಂಕ್ರಾಮಿಕ ರೋಗದ ನಂತರದ ಪೂರೈಕೆ ಸರಪಳಿಗಳ ಮರುಸಂಘಟನೆ, ವಿವಾದಿತ ಪ್ರದೇಶಗಳ ಮಿಲಿಟರೀಕರಣ ಮತ್ತು ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಪ್ರಮುಖರ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರುವ ಆರ್ಥಿಕ ಪ್ರಭಾವ ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಸೇರಿವೆ.

ಭಾರತವು ಕ್ವಾಡ್‌ನಂತಹ ಬಹುಪಕ್ಷೀಯ ವೇದಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಮತ್ತು ದಕ್ಷಿಣ ಹಾಗೂ ಆಗ್ನೇಯ ಏಷ್ಯಾದಾದ್ಯಂತ ಮೂಲಭೂತ ಸೌಕರ್ಯ ಯೋಜನೆಗಳಲ್ಲಿ ಜಪಾನ್‌ನ ಹೆಚ್ಚಿದ ಹೂಡಿಕೆ ಸೇರಿದಂತೆ ಇತ್ತೀಚಿನ ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕ ಧೋರಣೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಈ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಯು ಧ್ವನಿಗೂಡಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೂ, ಈ ಬೇಡಿಕೆಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಲು ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿರುವ ಚೌಕಟ್ಟುಗಳು - ಭಾರತ-ಜಪಾನ್ ವ್ಯೂಹಾತ್ಮಕ ಮತ್ತು ಜಾಗತಿಕ ಪಾಲುದಾರಿಕೆಯಂತಹವು - ಹೇಗೆ ವಿಕಸನಗೊಳ್ಳಬಹುದು ಎಂಬುದನ್ನು ವಿವರವಾಗಿ ತಿಳಿಸುವಲ್ಲಿ ಲೇಖನವು ಹಿಂದೆ ಉಳಿದಿದೆ. ಮೋಹನ್ ಅವರ ಗಮನವು ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆಯ ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ವಿವರಗಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಒಟ್ಟಾರೆ ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯ ಮೇಲಿದೆ.

ಈ ಲೇಖನವು ತಕ್ಷಣದ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟುಗಳನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸದಿದ್ದರೂ, ಇದು ಭಾರತ-ಜಪಾನ್ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಏಷ್ಯಾದ ಸ್ಥಿರತೆಗಾಗಿ ದೀರ್ಘಕಾಲೀನ ದೃಷ್ಟಿಕೋನದೊಂದಿಗೆ ಜೋಡಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ಪಾಲುದಾರಿಕೆಯ ಯಶಸ್ಸು ನಿರಂತರ ರಾಜಕೀಯ ಇಚ್ಛಾಶಕ್ತಿ, ಸಾಂಸ್ಥಿಕ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ನಿರ್ಮಾಣ ಮತ್ತು ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ ಸವಾಲುಗಳಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಇದು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ವಲಯವು ಅನಿಶ್ಚಿತತೆಯನ್ನು ಎದುರಿಸುವುದನ್ನು ಮುಂದುವರೆಸಿರುವಂತೆ, ಈ ಲೇಖನವು ಕೇವಲ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಾತ್ಮಕ ಕ್ರಮಗಳ ಬದಲಿಗೆ ಸಕ್ರಿಯವಾದ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಿಕೆಗೆ ಕರೆ ನೀಡುತ್ತದೆ.

ಈ ದೃಷ್ಟಿಕೋನವನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟ ಫಲಿತಾಂಶಗಳಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸಲು ಬೇಕಾದ ಕಾಲಾವಧಿ ಅಥವಾ ಕಾರ್ಯವಿಧಾನಗಳು ಯಾವುವು ಎಂಬುದು ಇನ್ನೂ ಅಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದೆ. ಇತ್ತೀಚಿನ ದ್ವಿಪಕ್ಷೀಯ ಮಾತುಕತೆಗಳು ಅಥವಾ ಜಂಟಿ ಉಪಕ್ರಮಗಳು ಯಾವುದೇ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ನೀಡಿವೆಯೆ ಎಂಬುವುದನ್ನು ಲೇಖನವು ನಿರ್ದಿಷ್ಟಪಡಿಸಿಲ್ಲ, ಇದು ಭವಿಷ್ಯದ ಸಹಕಾರದ ವೇಗ ಮತ್ತು ವ್ಯಾಪ್ತಿಯ ಕುರಿತು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಉಳಿಸಿದೆ. ಏನೇ ಇರಲಿ, ಏಷ್ಯಾದ ಭವಿಷ್ಯದ ದಿಕ್ಕನ್ನು ರೂಪಿಸುವಲ್ಲಿ ದೆಹಲಿ ಮತ್ತು ಟೋಕಿಯೋ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವು ನಿರ್ಣಾಯಕ ಅಂಶವಾಗಿದೆ ಎಂಬ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರುವ ಒಮ್ಮುಖಕ್ಕೆ ಮೋಹನ್ ಅವರ ವಾದವು ಅನುಗುಣವಾಗಿದೆ.